Երեխաներիս պատճառով ինձ զգում եմ ամենադ ժբախտ մայրը. այսպիսի վերաբերմունքի աշխարհում ոչ մի ծնող արժանի չէ

Հետաքրքիր

Ես ունեմ որդի և դուստր: Նրանք կայացած մարդիկ են, արդեն իրենք են ծնող դարձել։ Մենք ամուսնուս հետ ոչինչ նրանց համար չենք խնայել: Երկուսի համար էլ բնակարան ենք գնել մեր խնայողություններով, երկուսն էլ արժանապատիվ կրթություն են ստացել: Մենք չենք մերժել նրանց ոչ մի հարցում: Իսկ հիմա այնպես է ստացվել, որ ես միայնակ եմ ։ Ամուսինս մա հացել է 5 տարի առաջ: Ես թոշակառու եմ, բայց թոշակս շատ քիչ է: Երեխաներս իրավիճակի մասին գիտեն, բայց ես նրանցից արդեն ոչինչ չեմ սպասում։ Ես ամաչում եմ ասել, որ ես նրանց խնդրեցի գոնե միմյանց մեջ բաժանեն կոմունալ վարձերը։

Դա տրամաբանական է, քանի որ բնակարանը նրանց է մնալու: Բայց երեխաներս ասում են իրենց տներում գումար չկա։ Բայց առո ղջարանների համար նրանց գումարը բավարարում է: Նրանց ընտանիքներում երկուական մեքենա կա: Ես նայում եմ դուստրիս, ամեն ամիս երիտասարդանում է: Իսկ տղաս ընդհանրապես ասում է , թե կինն է բյուջեն տնօրինում և նրա մոտ է ողջ գումարը և իմ դժվարությունները նրան չեն հուզում ։ Ով կիմանար, որ այսպես կլինի: Հարևանուհուս երեխաները գալիս են նրա մոտ փաթեթներով, լի մթերքներով, վճարում են նրա հաշիվները, իրենց հետ տանում են հանգստանալու։

Իսկ ես , որ ոչ մի անգամ ոչինչ չարգելեցի իմ երեխաներին, նստած եմ ու թեյով չորահաց եմ ուտում ։ Ամուսինս, երբ կենդանի էր, նրա կենսաթոշակը մեծ էր: Բայց մենք ոչինչ չխնայեցինք, ամեն ինչ փոխանցեցինք երեխաներին։ Նրանց տարբեր բաներ էր պետք: Իսկ հիմա ինձ է պետք , իսկ նրանք չեն տեսնում ու չեն լսում ։ Տգեղ են իրենց պահում, իսկ ես ամաչում եմ նրանց համար ։ Բայց համոզել չեմ ուզում: Ես վախենում եմ, որ նրանք ավելի վատը կդառնան: Եվ ինչ անել, նույնպես չգիտեմ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *