«Երազիս մեջ հորս տեսա, ձեռքը պարզած ինձ էր կանչում», առանց հուզմունքի չի լինում կարդալ

Հետաքրքիր

Այս անչափ հու զիչ բանաստեղծությունը նվիրված է հորը: Հայտնի է միայն հեղինակի անունը՝ Լուսինե: Շնորհակալություն այսքան գեղեցիկ տողերի համար, առանց հուզմունքի չի լինում կարդալ: Երազիս մեջ հորս տեսա, Ձեռքը պարզած ինձ էր կանչում, Կարոտն աչքիս երբ մոտեցա,Գլուխս վար առավ գրկում։

Ասաց.-դստրիկ, բավ է, ինչքան Դու տրվեցիր վշ տերին, Դեռ ջահել ես, ապրիր կյանքդ, Նե ցուկ եղիր ամենքին։ Միայն դու չես ցա վերի մեջ, Նայիր շուրջդ, աչքդ լայն բաց, Ող ջ աշխարհն է վշ տերի մեջ, Էլ չտեսնեմ աչքերդ թաց։ Հիշիր, լա ցը լա ց է բերում, Թեկուզ դժվար, հաղթիր ցա վին, Ժպիտով դու հարթիր ճամփադ, Որ չդառնաս մա հի գե րին։

Հիմա գնա, անուշ դստրիկ, Դու դեռ երկար ճամփա ունես, Գ գվիր, սիրիր բալիկներիդ, Էս աշխարհում էլ ո՞վ ունես։ Սարս ափահար ես արթնացա, Տեսա կողքիս չկար հայրս, Շուրջս մ ռայլ, ու դատարկ էր, Ես էի միայն ու երազս։ Խոր հո գոցով ես տն քացի, Ախ ինչից է, չեմ հասկացել, Որ իմ բոլոր տառապանքով Նրա հոգուն ցա վ եմ տվել։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.